प्रेमाचे बोलणार.....

रन्काळाच्या तळ्यावर

कुठेतरी काठावर

छोट्याश्या बाकावर

हात तुझा हातावर

घेउनिया तोलणार

प्रेमाचे बोलणार

कुत्र्याचे भुन्कणे

भेळवाल्याचे ओरडणे

तुझे ते टोमणे

येणारे जाणारे चोम्बडे

अशा या एकांतात

प्रेमाच्या या फंदात

मनातले सान्गणार

प्रेमाचे बोलणार......

काळे काळे डोळे

तुझे आगीचे गोळे

गाल गोरे गोरे

जरा हसू देत थोडे

लाल लाल ओठ

करती शब्दांचे स्फोट

माझी हाताची घडी

आणि तोन्डावर बोट

संपले सारे तुझे

की माझी पळी येणार

प्रेमाचे बोलणार.......

विझु लागता संध्याकाळ

बघू लागशील तू घड्याळ

चल निघते ... उशीर झाला

म्हणुन घेशील काढता पाय

पुन्हा गेला वाया वेळ

नाही जमला शब्दांचा खेळ

पुन्हा ओठ गप्प ... डोळ्यात घालमेळ

नाही जमल आज

आता उद्याच्या भरवश्यावर

पुन्हा भेटु उद्या

मी पुन्हा try मारणार

प्रेमाचे बोलणार.....

संध्याकाळ

चालता चालता
डोक्यावरल आभाळ
किनारी सागराच्या
जमिनीत मिसळल

उन्हा पाण्याची ती भेट
गोड क्षितीजाची रेघ
जांभई देता सूर्य
रंग तांबडा शिंपत

हाक मारुन चन्द्राला
सूर्य निजायला गेला
सार आभाळ उशाशी
अन् सागर पांघराया

तिन्ही सांजा सखे झाल्या
आता होईल अंधार
तुझ्याविणा परतेल
पुन्हा उदास संध्याकाळ

आठवणीतला पाउस

आता कुठे रिमझिमत्या पावसाला सुरूवात झाली
लगेच तुझ्या आठवांची ओठांवर बात आली

काय नशीब लेवुनी ते थेंब जन्मले होते
बरसाया धरेवर ज्यांना तुझी रेशमी वाट मिळाली

थेंब गालांच्या खळीतला अजूनही स्मरतो मजला
तू दुर्लक्षिले पण अधराची त्याने जळफळाट पाहिली

विसराया आभाळ ते सारे पाऊस कधी संपलाच नाही
पुन्हा आठवांचे मेघ दाटले , बघ पुन्हा आसवे बरसली

आई

असा उचलुनी गंध तिचा
माळावा त्या फुलात
कळू देत त्यालाही
कसा दरवळतो अंतरंग

ना मोहाची ग्लानि त्याला
ना मत्सराची उग्रता
हळव्या करुण वात्सल्येचा
गंधच तो वेगळा

हा गंध नामानिरळा
ना कधी कुणाला उमगतो
आयुष्यभराच्या समायासाठी
उरामध्ये बहरतो

डोळ्यात काळजीचे
मोती सदा बंद
घरट्यात जीव ज्याचा
हा गंध तो विहंग

आपल्याच साठी फक्त
आटवते ती रक्त आणि गाळते ती घाम
गंधास त्या घामाच्या
माझा शत शत प्रणाम