सुन्न

अविरत अबोध एकटक एकाकी
त्या निळ्याशार नभाकडे पाहता पाहता
नजर त्या कपाशीपरी मेघावर अडखळली

त्या शुभ्रशा मेघाला करडी झालर असते
अवाढव्य अथांग नभ त्याला जणू सीमा दाखवून देतो
क्षुल्लक प्रवासाच्या ठेंगणेपणाची

संयम, बंधनाचे धागे उसवताच
पूर्ण मेघच काळवंडून जातो
मग गडगडानंतरही मिळतो
तो फक्त चपलेचा चपराख
आणि गळून  जातो आवेश
ढगाचे फक्त पाणी पाणी होते

नकळत रेंगाळणारा अश्रू
मग हलकेच गालावर विरून गेला

रे मना जा पिंजऱ्यात ...

रे मना जा पिंजऱ्यात
कोरड्याश्या हुंदक्यात
वाटे असेल जरी पहाट
अदृश्य हो तू त्या धुक्यात

रे मना जा पिंजऱ्यात ...

गर्द भासेल अशी हि गर्दी
ना दर्द जाणेल कोणी दर्दी
'वाह' देतील तुझ्या यमकास
'आह' गमाकाचा राही अज्ञात

रे मना जा पिंजऱ्यात ...

कर्कश तुझ्या हाकेस आवाज नाही
मौन ऐकण्याचा येथे रिवाज नाही
आखून घे तुझे अवकाश
खेळ तुझ्या तुझ्या अंगणात

रे मना जा पिंजऱ्यात ...

प्रकाशाहून वेगवान तू
अणूरेणूहून सूक्ष्ममान तू
अथांग अनंत समुद्र तू
तोल परिणामांच्या परिमाणात

रे मना जा पिंजऱ्यात ...

उद्विघ्न

काखेत लपवून अस्त
सूर्य लागला जळू
श्वासांनी ग्रस्त देह
विव्हळे अभिमन्यूचा टाळू

जिव्हाळाच्या पुराव्याचे
पूर माझ्याचवरी उलटले
आर्त हाक कर्कश झाली
बांध अंतरीचे फुटले

अंधार कुट्ट एकांती
मी मला लख्ख दिसतो
प्रकाशाचे थोतांड मांडून
तो मला गुडुप्प लपवतो

नदीत उन्हाच्या बुडुनी
जाळली नजर कोवळी
राखेत हरवली माझ्या
ती सावळीशी सावली