Wednesday, September 29, 2010

कविता



कधी कधी मनही माझ्याशी बोलेनास होत
त्यालाही एकट रहावास वाटत
रुसलय का चिडलय कळतच नाही
कदाचित त्यालाही मित्रान्शिवाय करमत नसत
===================================

तेरी झुल्फोंकी लटे आँखोंपर जो बिखरी
तो ऐसा लगा जैसे रात हो गयी

और दिलसे आवाज़ निकली....आज सितारें ज़्यादा क्यूँ है ??

======================================

कई मोड़ लेके रास्ते फिरसे मिल रहे थे
कई शब गुज़ारे थे चौराहेपे राह देखके

बस मिले तो पहचान नही पाए एक-दूसरेको

=====================================


झिलमिलातेसे कुछ ख्वाब चमक रहे थे आसमानमें
चाँद समझके बसा लिया तुझे इन आँखोंमें
तभी सोचूँ जिंदगीमें इतना अंधेरा क्यूँ है ?

========================================

जहाँ लहरें भी थक जाये बहते बहते...
और आसमाँ भी रुक जाये चलते चलते...
उफक़कि रेखापर समयभी रुक जाये...
और सूरजभी थम जाये ढलते ढलते....

ए माझी ..चल ले चल मुझे

==========================================

सावनकी सांझी बूँदें
पत्तोंसे लिपटे कहे
आदाब नमस्ते करने
बादलसे आई हूँ में

तू बाहोंमें अपनी लेके
मुझकोभी हरा बना दे
ए चाँद, सितारों, हवाओं
ज़रा अपना रुख़ मुड़ा दे

सच्चे झूठेसेभी उँचे
इश्क़ को सलाम
सलाम-ए-इश्क़

===============================

कशी पुरतील सये
सात जन्मे प्रेमासाठी
एका दिसापरी सारी
संपतील ना .....

युगे युगे माझ्यासाठीच
पुन्हा पुन्हा धरेवरी
पाठवाया साकड तू
घालशील ना ....

================================


Tuesday, September 28, 2010

कधी कधी अस होत .....



कधी कधी अस होत
काही सुचेनास होत
भरून येत आभाळ
तरी ते बरसेनास होत

पिसारा फुलवलेल्या मोरालाही
मग नाचवेनास होत
केसरलेल्या सूर्यालाही
मावळेनास होत

तिन्ही सान्जेआधिच
चन्द्राला राहवेनास होत
उगवण्यावाचुन एक क्षणही
थांबवेनास होत

बेचैन वार्‍यालाही लागते थंडी
त्याला एका जागी बसवेनास होत
अंधुक नजरेच्या धुक्यालाही
हाती गंध घेऊन कोणालातरी शोधावस होत

रंगालाही मग रंगावस होत
कोणासाठीतरी सजावस होत
इंद्रधनुच्या सात छटा
सोडून नभी उडावस होत

सगळ असत तिथेच
पण काहीतरी सापडेनास होत
न हरवलेल तेच काहीतरी
मग शोधवस होत

सगळा असतो मनाचा खेळ
सतावल तरी खेळावासा वाटतो
आणि बेचैन उत्सुक श्वासांचा आवन्ढा
समयालाहि गिळावासा वाटतो

कुणाला अस्स होत
कुणाला तस्स होत
तू येणार म्हणल्यावर
सगळ्यांनाच कस्स कस्स होत.....

Tuesday, September 14, 2010

विरहाचे शब्द

कुठे गेले ते शब्द ?
जे फक्त तुझ्यासाठी जपून ठेवले होते...
पत्रापासून लांबवलेले आणि लेखणीच्या शाईतच गोठवलेले ......
आपल्या आठवणींची किंमत होते ते...
येणार्‍या विरहास माझी संगत होते ते....

आठवतय....
लांबूनच मी तुझी चाहूल ओळखायचो...
पैन्जण नसलेले पाऊल ओळखायचो...
तुझी गुलाबी गालातली मोहक खळी...
गजर्‍यातून हातावर ओघळलेली ती कळी...
मी काहीच विसरलो नाही....
पण तू विसरलीस बहुतेक ...जाऊ दे...

माझ्याकडून शेवटची भेट आहेत हे ...
किमान ते तरी विसरणार नाहीस अशी अपेक्षा आहे......
जीभेच्या कोन्यात अडकले होते हे..
ओठातून निघण्यास घाबरले होते हे....

पण शेवटी आले.. नाही म्हणत म्हणत....
शेवटचे सांगतो... जा... गेलीस उडत........

Sunday, September 12, 2010

गणराया !!

हे शिवसूता! उद्धारी जगा या
मंगल नमन करीतो तुज गणराया ||

बुद्धीच्या देवा ! दे बुद्धी सन्मार्गाची आम्हा
मार्ग द्वय नेहमीच ठेव तसाच रिता
पावलातळी पडो नित्य सत्याचाच ठसा
स्मरण तुझे देवा हे कर्म न विसराया ||

श्रमास फळ दे, श्रमकर्‍यास बळ दे
खल दूर करूनी, नितळसे मन दे
दे मानवास मानवता अन् शांततेस आसरा
मागतो तव चरणी, दे न्याय न्याया ||

Saturday, September 4, 2010

चाँदकी कहानी

रातकी सतह्पर चाँद अपना रास्ता बना रहा था
बादलोँकि धूल उछालें, सितारोन्कों निहारे, बस बढ़ाताही जा रहा था
रातके अंधेरेमेंभी उसको किनारा साफ़ साफ़ नज़र आ रहा था
उसी किनारेसे सुबहकी नदी बहती थी
किनारेपे तो वो ठंडी, सुनहरी थी
पर बिच-मजधार वो उग्र हो जाती थी
बिना सोचे समझे चाँदने उसमें डुबकी लगाई
देखतेही देखते वो नदीमें जैसे घुलसा गया
अब चाँदको ढुंडना मुश्किल हो गया था
सूरजकी किरनोंसे खुदको ढके वो नदी पार कर रहा था
तैरते तैरते वो वो किनारे पहुँच गया
किनारेपे एक और रात उसका इंतज़ार कर रही थी
और उसके किनारे शायद और एक सुबह

जिंदगीभीतो चाँदसी सफ़र करती है
कभी अंधेरें तो कभी उजालोंमें रहगुजर करती है
काश उसकोभी चाँदकी तरह सफरका गिला ना होता