अविरत अबोध एकटक एकाकी
त्या निळ्याशार नभाकडे पाहता पाहता
नजर त्या कपाशीपरी मेघावर अडखळली
त्या शुभ्रशा मेघाला करडी झालर असते
अवाढव्य अथांग नभ त्याला जणू सीमा दाखवून देतो
क्षुल्लक प्रवासाच्या ठेंगणेपणाची
संयम, बंधनाचे धागे उसवताच
पूर्ण मेघच काळवंडून जातो
मग गडगडानंतरही मिळतो
तो फक्त चपलेचा चपराख
आणि गळून जातो आवेश
ढगाचे फक्त पाणी पाणी होते
नकळत रेंगाळणारा अश्रू
मग हलकेच गालावर विरून गेला
No comments:
Post a Comment