उद्विघ्न

काखेत लपवून अस्त
सूर्य लागला जळू
श्वासांनी ग्रस्त देह
विव्हळे अभिमन्यूचा टाळू

जिव्हाळाच्या पुराव्याचे
पूर माझ्याचवरी उलटले
आर्त हाक कर्कश झाली
बांध अंतरीचे फुटले

अंधार कुट्ट एकांती
मी मला लख्ख दिसतो
प्रकाशाचे थोतांड मांडून
तो मला गुडुप्प लपवतो

नदीत उन्हाच्या बुडुनी
जाळली नजर कोवळी
राखेत हरवली माझ्या
ती सावळीशी सावली